Herfelingen

Herfelingen vormde samen met Oetingen en Kester vroeger het Kestergewoud of de "potestas van Castre". Het Kestergewoud werd bestuurd door een meier, die de heer vertegenwoordigde, en een schepenbank waarin onder meer de burgemeesters van Oetingen, Kester en Herfelingen zetelden. Uit historische documenten blijkt dat deze drie gemeenten tot aan het eind van het Ancien Regime zowel bestuurlijk als kerkelijk nauw met elkaar verbonden waren. Het Kestergewoud behoorde op zijn beurt tot het baljuwschap of de "super-heerlijkheid" Edingen, dat sedert het begin van de 12de eeuw tot het graafschap Henegouwen behoorde.

Op het grondgebied van Herfelingen situeerden zich vroeger meerdere achterlenen, thans niet zelden overeenkomend met imponerende hoevecomplexen. Herfelingen werd bij de onafhankelijkheid van België een autonome gemeente en bleef dat tot 1977. Sedert de jongste fusie vormt het samen met Herne en Sint-Pieters-Kapelle een nieuwe administratieve entiteit.

De Sint-Niklaasparochie was een dochter van de Sint-Martinuskerk van Kester. De oudere kerk van Kester was aan de H. Drievuldigdheid toegewijd, hetgeen de kerkelijke band tussen Oetingen, Kester en Herfelingen suggereert. In deze context wijzen wij u op de H. Drievuldigdheidsommegang of de Kesterweg. Deze jaarlijkse bedevaart vindt plaats op de Drievuldigheidszondag tussen de kerken van het voormalige Kestergewoud. Volgens de overlevering werd deze processie ingesteld omdat het gewoud van de pest gevrijwaard bleef. Als onderdeel van het Kestergewoud bleef het begevingsrecht van de Sint-Niklaasparochie tot aan de Franse Revolutie in handen van het Sint-Waltrudiskapittel te Bergen. De classicistische Sint-Niklaaskerk dateert uit 1781.

De oudste vermelding van Herfelingen dateert uit 1194 (Harflenges). Deze naam dateert uit de 5de - 6de eeuw en betekent 'bij de lieden van Harifolc'.

Klik hier voor meer informatie over de 'Geografische structuur van Herfelingen'.